Zaterdagavond 24 maart. Om vijf voor acht draai ik mijn auto de parkeerplaats op van het Scholtenhagen. Thuis tegen Rohda Raalte, normaal is het dan zoeken naar een plekje achterop de parkeerplaats, maar dit keer kan ik de bolide dicht bij de ingang kwijt. Vanaf de entree kijk ik rechtstreeks het veld op. Het zicht dat normaal wordt belemmerd door een dichte rij belangstellenden wordt vandaag nergens door gehinderd.

Door: Rene Waning

Op het zelfde moment zijn 3.107.000 Nederlanders neergeploft op het bankstel en wordt de televisie afgestemd op onze nationale campingzender. De trainer van FC Lienden neemt de gangbare obligate interviewtjes af met de spelers en übertrainer Louis van Gaal legt inde studio nog eens uit hoe hij het wel goed zou doen. Nederland-Roemenië staat op het programma. Na een hele serie armoedige wedstrijden zijn er toch weer 45.000 dagjesmensen met hooggespannen verwachtingen in de Kuip gaan zitten.

Precies zeven promille van dat aantal klontert in de kleine plukjes samen rond het veld van HSC'21. Bezoekers van Rohda zijn al helemaal niet waar te nemen. En van hooggespannen verwachtingen is weinig te bespeuren. HSC'21 voetbalt nog slechts voor de spreekwoordelijke winstpremie en bij Rohda gelooft ook eigenlijk niemand meer in de kampioenskansen. De diehards die aanwezig zijn keuvelen voor aanvang van de wedstrijd wat met elkaar. Voor sommigen lijkt de bartijd tussen de jeugdwedstrijden en deze avondwedstrijd iets te lang te hebben geduurd.

De omstandigheden ten spijt ontrolt zich een alleraardigste wedstrijd, al blijkt Rohda door veel afwezigen wat al te zeer onthoofd. Het balletje gaat niettemin lekker rond, af en toe zijn er leuke staaltjes voetbal te zien en er gebeurt - ondanks een brilstand halverwege - voldoende voor de doelen. Een aanzienlijk deel gaat uit nieuwsgierigheid toch maar even buurten in de kantine, om te kijken wat het Nederlands elftal uitspookt. De meesten keren echter al weer voor de start van de tweede helft terug. Kennelijk valt er niet zo heel veel te beleven in de De Kuip.

In de tweede helft wordt het zeker voor de groenwitten langs de lijn steeds leuker. Soepel circulatievoetbal, een hoog baltempo, kansen en - niet te vergeten - een paar doelpunten om de vingers bij af te likken.

Goedgemutst zoek ik na afloop nog even de kantine op. Even werp ik een korte blik op het scherm, 76e minuut, 0-0. "Het is niet best", hoor ik hier en daar. Ik geloof het verder wel, ik heb weinig zin om mijn goede humeur door zoiets triviaals te laten verpesten.

Pas een dag later, op een verjaardagsfeestje, hoor ik hoe belabberd het was. Elke klaagzang lokt een nog grotere klaagzang uit. Ik houd me op de vlakte, totdat mijn mening wordt gevraagd. "Ik heb me opperbest vermaakt gisteravond", antwoord ik zonder te liegen. De rest van de kamer kijkt me niet begrijpend aan. Zij horen bij de kleine 3,2 miljoen voetballiefhebbers die van ergernis de tv bijna uit het raam hebben gegooid, of - erger nog - om drie uur 's nachts met een kater terugkeerden uit Rotterdam. Ik hoor bij de driehonderd mensen die zich wel hebben vermaakt. Wat kan een mens zich toch bevoorrecht voelen.

Terug | Forum

Gepubliceerd door: Rene Waning
Gepubliceerd op: 24-08-2008 om 23:39
Bekeken: 561 keer