Is het mogelijk om een wijziging in de competitiestructuur aan te brengen, die én het algemeen belang dient én die van de betrokken clubs? Wie het geworstel met het hoofdpijndossier topklasse een beetje heeft gevolgd de laatste jaren zal denken dat het antwoord ontkennend is. Toch is de oplossing eenvoudiger dan het lijkt.

Door: Rene Waning

Het was op zich een aardig idee. Nadat de eerste poging voor de invoering van de topklasse vorig jaar strandde, zou een club van "wijze mannen" gaan kijken hoe het nu verder moet met de voetbalpiramide. Alle bloedgroepen (zaterdag en zondag, amateurs en profs, club- en bondsbestuurders) waren erbij betrokken, dus moest er wel een breed gedragen plan worden gepresenteerd. Dat was het idee, maar de werkelijkheid blijkt weer eens weerbarstiger. De belangen van de betrokken partijen zijn namelijk zo verschillend – en soms zelfs tegenstrijdig – dat er uiteindelijk alleen maar een zouteloos en weinig aantrekkelijk compromis tevoorschijn kón komen.

Echt enthousiaste reacties over het huidige voorstel moeten dan ook met een lampje gezocht worden. Bij de zaterdagclubs lijkt er iets meer instemming te zijn dan bij het vorige plan. De meeste zondagclubs die graag een topklasse zien komen hebben in het beste geval de houding 'dat het dan zo maar moet'. Echt warm wordt niemand er van bij de zondagclubs. En zo vreemd is dat niet.

De patstelling kent twee oorzaken. Allereerst de onpraktische tweedeling tussen zaterdag- en zondagvoetbal. Daarnaast zorgt de tergend stroperige en zwaar doorgeschoten bureaucratie er voor dat de KNVB op eieren loopt. De bond is daardoor genoodzaakt met een compromisvoorstel te komen dat voor de grootste gemene deler in ieder geval acceptabel is en zorgvuldig is ontdaan van alle scherpe randjes, zoals een promotieplicht en accommodatievereisten.

Met name op het eerste punt hebben de zondagclubs een mooie kans laten liggen om de eigen belangen naar voren te brengen. Al snel was in de onderhandelingen duidelijk dat de zaterdagclubs koste wat kost de zelfverkozen 'apartheid' in stand willen houden. Sommige clubbestuurders reppen zelfs al van de Eredivisie van het zaterdagvoetbal. Het gevolg is wel dat de zondagclubs nu met een weinig aantrekkelijke landelijke afdeling worden opgescheept. Twee zondagtopklassen is geen alternatief, want dat zou niet veel meer zijn dan een cosmetische wijziging ten opzichte van de huidige situatie, die nauwelijks tot een stijging van het niveau zal leiden. Doordat de zaterdagclubs de deur resoluut in het slot gooiden, hadden de zondagclubs echter best wat wisselgeld mogen vragen.

Is het namelijk niet veel logischer de promotie- en degradatieregeling met de eerste divisie volledig te koppelen aan de zondagtopklasse? Van promotie naar de eerste divisie door confessionele clubs kan logischerwijs geen sprake zijn, gezien hun duidelijke keuze voor het in stand houden van de voetbalverzuiling. Een duik in het verleden staaft dit. Alle clubs die de laatste dertig jaar via de amateurs zijn doorgestoten naar het betaald voetbal (RBC, RKC, Emmen, TOP, Vlissingen, AGOVV en Omniworld) waren zondagclubs. Daar komt nog bij dat van de degradant uit het profvoetbal toch eigenlijk niet verlangd mag worden dat deze niet op zondag kan spelen. Na verloop van jaren zal er door promoties en degradaties hoe dan ook een vermenging van bloedgroepen plaatsvinden en die willen de zaterdagclubs nu juist zo graag voorkomen. Bovendien zal dit op een bepaald moment onherroepelijk voor praktische problemen zal zorgen.

Daarnaast is er nog de kwestie van de te grote eerste divisie, die – om nog meer voetklemmen en angels te voorkomen – maar geheel buiten beschouwing is gelaten in het gepresenteerde plan. Was het niet beter geweest om de inkrimping van de profcompetities direct mee te nemen, nu de urgentie hiertoe zo hoog lijkt? Bij het laten afzakken van bijvoorbeeld zes of acht profclubs naar de zondagtopklasse vervalt namelijk het bezwaar voor de vorming van de gewenste twee regionale afdelingen. Immers, daar waar het ombouwen van drie hoofdklassen naar twee topklassen nauwelijks zoden aan de dijk zet is een algehele niveaustijging door de instroom van een zes of acht clubs uit eerste divisie wél gewaarborgd en kan alsnog worden gekozen voor twee regionale zondagtopklassen.

Iedereen kan tevreden zijn. De KNVB kan op zachte wijze de profsector saneren, de 'zaterdageredivisie' wordt het paradepaardje van het confessionele voetbal, alle mogelijke promotie- en degradatieproblemen worden in de kiem gesmoord en de zondagclubs krijgen een aantrekkelijke en dynamische "scharnierafdeling" tussen prof- en amateurvoetbal. Mét behoud van het regionale karakter en met interessante perspectieven voor ambitieuze jonge voetballers, die een opstap zoeken naar het profvoetbal. Een afdeling die door deze sterke punten bovendien een goed tegenwicht kan bieden aan de kapitaalkrachtiger 'amateurclubs' die toch voornamelijk te vinden zijn in te top van het zaterdagvoetbal.

Terug | Forum

Gepubliceerd door: Rene Waning
Gepubliceerd op: 16-04-2009 om 17:04
Bekeken: 1928 keer